Ceremonia wiązania rąk to dawny rytuał, w którym dłonie pary młodej zostają połączone wstążką lub sznurem. Wywodzi się z tradycji celtyckich i od niej pochodzi popularne określenie ślubu jako zawiązania węzła małżeńskiego. Dziś przeżywa renesans podczas ceremonii symbolicznych, ślubów w plenerze i wesel w stylu celtyckim czy boho. Podpowiadamy, jak ją przygotować.
Skąd pochodzi
Rytuał znany był na Wyspach Brytyjskich, zwłaszcza w Szkocji i Irlandii. Dawniej oznaczał zaręczyny lub zawarcie związku na określony czas, a związanie dłoni było publicznym znakiem zobowiązania. Współcześnie jest symbolicznym gestem, który nie ma skutków prawnych, ale pięknie wyraża jedność pary. Więcej o celtyckich zwyczajach przeczytacie w artykule o weselu celtyckim.
Jak wygląda rytuał
Para staje naprzeciw siebie i podaje sobie dłonie – zwykle prawą z prawą lub skrzyżowane obie. Celebrans, rodzice lub bliscy owijają je wstążką lub sznurem, wypowiadając słowa błogosławieństwa lub życzenia. Na koniec wstążkę zawiązuje się w węzeł. Para może wtedy wypowiedzieć swoją przysięgę, a potem delikatnie wysunąć dłonie, zostawiając węzeł nienaruszony.
Znaczenie kolorów
- czerwony – miłość i namiętność,
- niebieski – wierność i oddanie,
- zielony – płodność, zdrowie i dostatek,
- biały – czystość intencji i pokój,
- złoty – pomyślność i radość.
To popularne współczesne interpretacje – możecie wybrać kolory po prostu pasujące do wesela albo nadać im własne znaczenie.
Kto wiąże
Wstążki mogą wiązać celebrans, rodzice, świadkowie, a nawet kilka bliskich osób, z których każda dodaje jedną wstążkę i wypowiada życzenie. To piękny sposób na zaangażowanie rodziny. W rodzinie patchworkowej wstążkę mogą zawiązać także dzieci pary. Więcej przeczytacie w artykule o przysiędze dla dzieci partnera.
Gdzie włączyć rytuał
Rytuał świetnie pasuje do ceremonii symbolicznej, ślubu humanistycznego czy uroczystości w plenerze po ślubie cywilnym. W kościele katolickim nie jest częścią liturgii, dlatego wiele par wplata go w początek przyjęcia. Więcej przeczytacie w artykułach o ślubie humanistycznym i ślubie w plenerze.
Słowa
Celebrans może zadawać parze pytania, na które odpowiada ona wspólnie – na przykład czy będą się wspierać w trudnych chwilach – a po każdej odpowiedzi owija dłonie kolejną wstążką. To bardzo wzruszający moment, w którym słowa i gesty się łączą. Inspiracje znajdziecie w artykule o własnej przysiędze.
Wstążki i sznury
Do rytuału można użyć wstążek satynowych, koronkowych, lnianych sznurków czy plecionego sznura z kilku kolorów. Pięknym pomysłem jest wstążka z sukni mamy lub babci. Przygotujcie odpowiednią długość – dłonie muszą dać się kilkakrotnie owinąć. Więcej przeczytacie w artykule o zwyczaju coś starego, coś nowego.
Pamiątka po ślubie
Zawiązany węzeł można zachować w szklanym pudełku, ramce lub szkatułce. Wiele par wiesza go w sypialni lub przechowuje razem z obrączkowym pudełkiem. To trwały symbol dnia, w którym zawiązaliście swój węzeł.
Najczęstsze pytania
Skąd pochodzi ceremonia wiązania rąk?
Z tradycji celtyckich, znanych zwłaszcza w Szkocji i Irlandii.
Czy wiązanie rąk ma skutki prawne?
Nie, to rytuał symboliczny.
Co oznaczają kolory wstążek?
W popularnych interpretacjach na przykład czerwony – miłość, niebieski – wierność, zielony – dostatek.